Uluslararası hukuk ve devlet egemenliği, bugün tarihin en karanlık sayfalarından birine tanıklık ediyor. Bir ülkenin devlet başkanı, adı ne olursa olsun ve ideolojisi neye dayanırsa dayansın, bir başka güç tarafından kaçırılıyor… 

Ancak bu olayda asıl trajik olan ise bu "korsanvari" eylemden ziyade, yıllardır "Dünya beşten büyüktür" ve "Ey Amerika" naralarıyla tribünlere oynayanların içine düştüğü dilsiz hayret ve acziyettir.

Cumhuriyet Halk Partisi Genel Başkanı Özgür Özel, geçtiğimiz günlerde Türkiye’nin vicdanına adeta tercüman oldu ve Erdoğan’a hitaben kurduğu şu cümle, aslında yirmi yıllık dış politikanın özeti niteliğindeydi: "Sizin demokratlığınız da dostluğunuz da kardeşliğiniz de bu kadar."

Yıllarca Venezuela ile kurulan o sarsılmaz bağlar, paylaşılan sofralar, altına imza atılan iş birlikleri ve anti-emperyalist pozlar... Hepsi, Amerika’nın çelikten iradesi sahneye çıktığında birer sabun köpüğü gibi sönüverdi. 

Eğer siz "dünya lideri" olduğunuzu iddia ediyorsanız, kardeşim dediğiniz bir liderin kendi toprağından sökülüp götürülmesine karşı sadece cılız bir kınama değil, dünyayı ayağa kaldıracak bir diplomatik duruş sergilemek zorunda değil miydiniz? 

Saray rejimi, egemenlik kavramını sadece kendi bekası söz konusu olduğunda hatırlıyor. Maduro’nun ABD’ye kaçırılması, uluslararası hukukun açıkça katledilmesidir. Eğer bu sessizlik, Washington’dan gelecek bir ekonomik ambargonun veya kişisel yaptırımların korkusuyla satın alınmışsa, ortada ne milli bir duruştan ne de haysiyetli bir dış politikadan bahsedilebilir.

CHP liderinin bu konudaki çıkışı, sadece Maduro’yu savunmak değildir… Türkiye Cumhuriyeti’nin dış politikadaki ağırlığının ve sözünün kıymetinin savunulmasıdır. Eğer bugün bir başka devletin başkanı bu kadar kolay harcanabiliyorsa ve siz buna sadece seyirci kalıyorsanız, yarın bir gün sizin hakkınız yendiğinde yanınızda duracak tek bir müttefik bile bulamazsınız!

Saygılarımla.

YAZAN: Himmet Kaya